Het conservatieve Europa

Wie slechts afgaat op hedendaagse discussies over ‘meer’ of ‘minder’ Europa zal snel het idee krijgen dat de Europese eenwording traditioneel een project van een centrumlinkse groep is, met daartegenover een eurokritisch blok van neoconservatieve partijen die vrezen voor het behoud van de nationale soevereiniteit. Wie echter meer oog houdt voor de historische wortels van de wens om op supranationaal niveau samen te werken, ziet al snel dat het project Europa voortkwam uit uiteenlopende en soms strijdige ideologische bronnen. Niet zelden waren het juist conservatieve groeperingen die Europese samenwerking aanmoedigden om de beperkingen van de natiestaat te overkomen. Door Rob Hartmans.


Lees verder

Wie niet over de staat en neoliberalisme spreken wil, gelieve over democratie te zwijgen

De neoliberale staat herschept volgens filosofe Wendy Brown de burger naar zijn eigen ondemocratische evenbeeld, terwijl politieke partijen volgens politicoloog Peter Mair steeds meer samenvallen met de staat. En de democratie? Vraag dat maar eens aan de Grieken. Door David Hollanders.


Lees verder

Mini-Europa

Kristof Smeyers las Steven van Schuppens bijdrage aan de Nederlandse Boekengids 2017#2 over België als proeflab voor een beter functionerend Europa. In zijn reactie plaatst hij de nodige kanttekeningen bij de Belgische compromissenfabriek. Is België een model van hoe Europese samenwerking beter kan, of juist een voorbeeld hoe het niet moet?


Lees verder

Europa’s gemankeerd laboratorium

In de slipstream van alle hedendaagse euroscepsis is het bon ton om neer te kijken op het zuidelijk deel van de Lage Landen. Maar als proeftuin zou België gezien haar strategische positie op ons werelddeel juist met welwillende belangstelling gevolgd moeten worden. Om te beginnen door de banden met de directe buren aan te halen om zo een Europa van onderop eindelijk een serieuze kans te geven. Kan de nood tot samenwerking van en in België ons iets leren over de toekomst van Europa? Steven van Schuppen denkt van wel: een advies aan Brussel. Door Steven van Schuppen.

België als pars pro toto van Europa. Hier ontmoeten Noord en Zuid, Germaans en Romaans, nuchter-zakelijk en Bourgondisch elkaar. Als ergens de proef op de som van Europese samenwerking genomen zou kunnen worden, dan wel daar. Zeker nu de grootschalige aanpak van de Europese Unie toenemende kritiek ontmoet, is nader onderzoek naar de casus België de moeite waard. In historische analyses van naar het Belgische reilen en zeilen overheerst veelal de politieke kant van de geschiedenis, waarbij onvermijdelijk de aandacht gericht is op de taalstrijd tussen het Nederlands en het Frans. Des te opmerkelijker dat er in de herfst van vorig jaar twee studies over de economische geschiedenis van het land verschenen. In Het gestolde land van Kristof Smeyers en Erik Buyst ligt de nadruk op de periode vanaf de Eerste Wereldoorlog. In De onzichtbare hand boven België van René De Preter wordt ingezoomd op de laatste veertig jaar, het tijdperk waarin het neoliberalisme doorbrak.


Essay uit dBNg 2017#2

    


* Abonnees lezen meer. Neem ook een abonnement! *

Lees verder

Onkunde, onbegrip en onbehagen: Turkije in Nederland nu

De vierhonderd jaar oude betrekkingen tussen Nederland en Turkije waren nog nooit zo nauw als nu, en nog nooit zo slecht. We zien een re-actualisatie van middeleeuwse vijandbeelden en cliché’s die het zicht op de culturele en politieke realiteit belemmeren. Dit betekent een gevaar voor onze samenleving en leidt tot onnodig veel spanningen tussen de ‘echte’ Nederlanders en de niet minder echte Turkse Nederlanders. Wat is er toch aan de hand? Een pleidooi tegen snelle meningen en reacties en voor kennis en onderzoek. Door Alexander H. de Groot.

Waar, is de vraag, ging het de afgelopen jaren dan mis met de aloude Nederlands-Turkse vriendschap? Meer dan in de betrekkingen op zich of de ontwikkelingen in Turkije, was dat bij de ontwikkelingen binnen de EU en Nederland. Het is redelijk noch verstandig om het eeuwenoude streven naar aansluiting bij het Westen en ‘Europa’ van de Turken ongegrond te verklaren op basis van gebrekkige historische feitenkennis en binnenlandspolitieke preoccupaties. Bovendien… of de Turken nu wel of niet thuishoren in dit deel van de wereld, ze zijn er allang, als landgenoten. Het laat zich aanzien dat het eerder loont ze beter dan slechter te begrijpen.


Essay uit dBNg 2016#5

  

  


* Abonnees lezen meer. Neem ook een abonnement! *


Lees verder