Groots verlies

In het nieuwe gedicht van Jacob Groot, Verlies me niet, is iets aan de hand met taal. Piet Gerbrandy probeert er al close readend zijn vinger achter te krijgen en komt tot de conclusie dat Groots taal 'osmotisch' wordt. Een zoektocht langs het onherroepelijke verlies van de dichter, langs leven en dood, stijl en syntax, God en de ander. Door Piet Gerbrandy

* Deze inhoud is alleen voor abonnees. Word nu abonnee en lees meteen verder. (Bent u al abonnee, maar kunt u hieronder niet verder lezen? Logt u dan eerst even in via 'Uw account' in het menu hierboven?)

Rouwen in het Antropoceen

Sommige begrippen dienen enorm goed als stok om mee te slaan. ‘Neoliberalisme’ is daar een mooi voorbeeld van. Gewoon ‘neoliberalisme’ roepen en klaar is Kees. Kaltgestellt. Het buzzword van dit moment, ‘Antropoceen’ heeft een vergelijkbaar effect. Al dient dit begrip niet zozeer als stok om anderen mee te slaan, als wel als zweep om mee aan zelfkastijding te doen. Met de introductie van dit nieuwe geologische tijdperk proberen we de vinger op de zere plek te leggen: de mens – de antropos – die een puinzooi maakt van onze planeet. Door Lisa Doeland.


Lees verder