Kroniek van een zondagskind

Door Mariëtte Haveman, hoofdredacteur van Kunstschrift en schrijfster van romans, waarvan Het huis achter de wilgen het recentste is.


Essay uit DBNg 2016#3

Henk van Os lijkt op zijn achtenzeventigste nog steeds de verpersoonlijking van een zondagskind. Zo kijkt hij ons ook aan vanaf het omslag van het boek dat Edward Grasman over hem maakte onder de titel Henk van Os: van kunst naar cultuur. Een innemende man voor wie altijd alle deuren opengingen en die heel veel mensen aan zich wist te binden. Ik heb dat van dichtbij waargenomen tijdens zijn universiteitscolleges de laatste jaren, waarbij hij in de aula van de UvA een groot publiek toesprak over de kunst die hem na aan het hart lag: vroege Italianen, late romantici. Zelden werd in een collegezaal zo geconcentreerd geluisterd en geschreven. Het publiek, en niet alleen het vrouwelijke deel, hing aan zijn lippen.

* Abonnees lezen verder. Neem ook een abonnement! *

Bent u al abonnee, maar ziet u hieronder niet waarvoor u kwam? Logt u dan eerst even in via 'Online toegang' in het menu hierboven?